Επιστρέφοντας από το ταξίδι μου στο εξωτερικό το πρωί της Παρασκευής, βρίσκω ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή από τον Κύριο Μάτση, ιδιοκτήτη του διαμερίσματος που μένω. «Κυρία Γραμματικού, όπως σας είχα πει, δεν θα ανανεώσουμε το συμβόλαιό σας μετά την λήξη του, και θέλω να μου παραδώσετε το διαμέρισμα στις 30 Σεπτεμβρίου γιατί έχω ήδη συνεννοηθεί με άλλον ενοικιαστή» (!!)

¨Εριξα μια ματιά στην υπέρβαρη βαλίτσα μου και σκέφτηκα «Ωχ!» «έχω μόνο 10 μέρες» «Θα τα καταφέρω»;

Εκανα ένα κρύο ντουζ, ( ο θερμοσίφωνας είχε χαλάσει λίγες μέρες πριν το ταξίδι μου, και ήταν στο πρόγραμμα για αλλαγή με την επιστροφή μου) και κατέβηκα στο ψιλικατζίδικο να πάρω τη «Χρυσή Ευκαιρία».

Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ σε ποια περιοχή ήθελα να μείνω. Επρεπε τώρα να γίνουν όλα γρήγορα, σχεδόν μηχανικά. Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η ταλαιπωρία που τρώω κάθε φορά που κατεβαίνω στην Αθήνα και είπα να ψάξω για κάτι κοντά στις υπηρεσίες, κοντά στους αγαπημένους μου περιπάτους (Μοναστηράκι, Πλάκα, Θησείο). Τα Εξάρχεια δεν ήταν άσχημα. Βέβαια τώρα τελευταία τάχουνε .χαλάσει λίγο..

Ανοιξα λοιπόν την εφημερίδα στις «ενοικιάσεις ακινήτων» «Ζώνη Α» . Κέντρο κατάκεντρο. Αλφαβητικά προσπέρασα Άγιο Παντελεήμονα, Ακρόπολη (φωτιά τα ενοίκια, αλλιώς δεν το συζητούσα!) Γκύζη, Γουδί.Εξάρχεια.

Εχει γούστο να βλέπεις τις προσπάθειες του κάθε ιδιοκτήτη να διαφημήσει το σπίτι του στα Εξάρχεια, τη στιγμή που είναι από μόνα τους..δυσφήμηση! Σημείωσα με στυλό, τις καταχωρήσεις που ταίριαζαν με τα τετραγωνικά που ήθελα, και με την τσέπη μου, και άρχισα να παίρνω τηλέφωνα.

«Καλημέρα σας, τηλεφωνώ για την αγγελία.» «Μπορείτε να μου πείτε κάποια πράγματα για το σπίτι;» «Τι να σας πω δηλαδή» «Ας πούμε, πώς είναι η διαρρύθμιση;» «Ε, πώς να είναι; ..ένα κανονικό σπίτι είναι»

Εχει επίσης γούστο να ακούς τους ανθρώπους να αμύνονται λες και έχουν.ενοχές, για ένα χώρο που νοικιάζουν, ενώ είναι κοινό μυστικό ότι πανταχού στον πλανήτη οι ιδιοκτήτες θέλουν να προσφέρουν λίγα (έως τίποτα) και να εισπράττουν πολλά.

«καλημέρα σας» συνέχισα τα τηλέφωνα μήπως βρω πιο .ομιλητικό «για το σπίτι τηλεφωνώ» «μάλιστα, για ποιόν ενδιαφέρεστε;» «για μένα» «δηλαδή μόνη σας θα μείνετε;».Άλλο κι αυτό. Η κοινωνική κριτική σε όλο της το μεγαλείο. Αν έχεις παιδιά ή ακόμα χειρότερα, κατοικίδια, δεν σε θέλουν γιατί τους...χαλάς το σπίτι (λές και η φθορά δεν είναι αναπόφευκτη), αν δεν έχεις παιδιά, τους χαλάς το μοντέλο παντρεμένη με 2 παιδιά- ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι-, να σου ζήσουν.

Κλείνω ευγενικά το τηλέφωνο στην κυρία-ρατσίστρια και συνεχίζω τα τηλέφωνα.

Η περιγραφή έλεγε «70 τμ, ισόγειο, φρεσκοβαμμένο, σε πεζόδρομο, ενοίκιο λογικό» Λογικά, ήταν αυτό που έψαχνα. « Ελάτε να το δείτε.» Ηταν μεσιτκό γραφείο. Βέβαια πόσο λογικό είναι να παίρνει ο μεσίτης μισό ενοίκιο συν χαρτόσημο, για μια βόλτα που κάνει να σου ανοίξει το σπίτι να το δεις, είναι άλλο θέμα.

Δώσαμε ραντεβού, λογικό. Με έστησε μισή ώρα.καθόλου λογικό, και μου άνοιξε να το δω. Για 70 τμ θα έπρεπε (λογικά) να είναι κάπως ευρύχωρο για ένα άτομο. Αν αφαιρούσες όμως το προ-χωλ, το χωλ και το διάδρομο, έμενε μία κουζινίτσα που προοριζόταν μάλλον για να παραγγέλνεις πίτσες απ' έξω και απλά να τις ζεσταίνεις στο φούρνο, παρά για μαγείρεμα. Τέλος πάντων, σκέφτηκα, δεν θα ανοίξω και εστιατόριο, το παρακάμπτουμε και προχωράμε. Το ρεύμα κομμένο, δεν μπορούσες να δεις τις λεπτομέρειες (σκόπιμο; δεν ξέρω), οι υπόλοιποι χώροι πάντως συμπαθητικοί. Το μπάνιο, βέβαια ήταν φτιαγμένο για την κατοχική γενιά που είχε ύψος 1,50-1,60 το πολύ. «Χαμηλοτάβανο», του λέω. «Ναι, είναι γιατί έχει πατάρι από πάνω» «Α, μάλιστα» Μου ανοίγει τα παντζούρια του σαλονιού που έβλεπαν στον πεζόδρομο. Τότε μόνο συνειδητοποίησα πόσο ισόγειο ήταν το σπίτι. Απ' έξω περνούσαν κάτι παιδιά που ήταν ώρα να πάρουν την επόμενη δόση, σε κακό χάλι, και ακριβώς φάτσα, στον τοίχο της απέναντι πολυκατοικίας, γκράφιτι με σπρέι «ΣΚΑΤΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΓΟΥΕΗΝ».

Προς στιγμή ένοιωσα μια συμπάθεια για τους...καλλιτέχνες, μιάς και ένα αντι-αμερικανικό αίσθημα όσο νάναι το διαθέτω (δηλαδή και ποιος δεν το διαθέτει αυτή την εποχή, και μήπως εμείς φταίμε για αυτό; ας πρόσεχαν). Απ' την άλλη, το να βλέπεις κάθε μέρα τον ίδιο.πίνακα, μου φαινόταν μάλλον βαρετό.

Τέλος πάντως, είπα ευχαριστώ, και θα επικοινωνούσα.

Πήγα σπίτι μου, τηλεφώνησα σε κάποιους φίλους, έτσι για τη γνώμη τους «ναι, να το πιάσεις, σου πάνε τα Εξάρχεια (!!)». «ωραία φάση ο πεζόδρομος». «έλα βρε θηρίο, βρήκες κιόλας σπίτι;»

Ο χρόνος πίεζε και εγώ με σκεπτικό «Δικό μας είναι Γιορίκα;;;»

τηλεφώνησα στον μεσίτη την επομένη, και κλείσαμε ραντεβού για τα συμβόλαια, την Δευτέρα, με την ιδιοκτήτρια. Ηταν γυναίκα!

Την αμέσως επόμενη μέρα, Κυριακή, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την Κα Τάδε, ιδιοκτήτρια. Θεωρώντας το σπίτι...κλεισμένο, της απάντησα με κάποια οικειότητα, αφού πλέον θα είχαμε μία μηνιαία (!) σχέση. «Είμαι η Κα.. μου είπε ο Κύριος.μεσίτης.παρακαλώ, είστε δημόσιος υπάλληλος;»(!!) «Μακριά από εμένα Κα..» προσπάθησα να απαντήσω με χιούμορ. «Όχι, ερωτώ διότι. ξέρετε. να. πρέπει να υπάρχει κάποια ασφάλεια όσον αφορά την καταβολή του ενοικίου..» κλπ κλπ

Αρχισα να εξάπτομαι. «Τι δουλειά κάνετε, αν επιτρέπετε;» συνέχισε ..«Μωρέ δεν επιτρέπετε αλλά έχε χάρη» «Καθηγήτρια μουσικής»(!) (Με είχαν δασκαλέψει οι φίλοι μου να μην λέω ότι είμαι μουσικός γιατί με την τρέχουσα κοινωνική αντίληψη , οι μουσικοί είναι άτομα που κάνουν φασαρία όλες τις ώρες, δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι τους και γενικά είναι αποβράσματα της κοινωνίας..)

Είχα πέσει στην περίπτωση!! Η παύση στο ακουστικό ήταν τεράστια. Κράτησε τουλάχιστον 4 μέτρα.. «Α..δεν ξέρω. Είχαμε παλιά μια πιανίστα που μελετούσε συνέχεια.και ήταν ενοχλητικό..ο κύριος του επάνω ορόφου είναι πολιτικός μηχανικός και κοιμάται νωρίς..δεν ξέρω.» «Και τι με νοιάζει εμένα κυρία μου τι ώρα κάνει νάνι ο κύριος από πάνω;» ..πήγα να φωνάξω! Κρατήθηκα όμως.

Τι ήτανε κι αυτό! Τόση κριτική δεν είχα δεχτεί μαζεμένη, για χρόνια!

Γιατί δεν είμαι παντρεμένη; Γιατί είμαι μουσικός; Γιατί δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος; Γιατί δεν είμαι πολιτικός μηχανικός; Γιατί. Γιατί.

Γιατί ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ!! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ ΓΑΜΟ ΠΟΥ ΣΑΚΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ. ΓΙΑΤΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΛΥΠΑΜΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΜΠΟΓΙΑΤΙΖΟΥΝΕ ΤΑ ΞΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛΕ, ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΤΖΩΝ ΓΟΥΕΗΝ ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!

Προς το παρόν θα κατέβω να πάρω την καινούργια «Χρυσή Ευκαιρία».

Δεν βλέπω να σου κάνω τη χάρη Κύριε Μάτση να φεύγω 30 Σεπτεμβρίου. Θα περιμένεις.

ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ (2)

Τέρμα τα Εξάρχεια λοιπόν. Αφού και εκεί σε ανακρίνουν για το τι δουλειά κάνεις και από πού κρατάει η σκούφια σου, αποφάσισα να κοιτάξω σε πιο αστική γειτονιά, έτσι από αντίδραση. Στην Αθήνα αξίζει να μένεις όταν μπορείς να ζεις κάπου κοντά στα αρχαία ή στη θάλασσα. Όλα τα άλλα είναι μεσοβέζικα.

Πάντα μου άρεσε για κάποιο λόγο το Παλαιό Φάληρο. ¨Έμενε ένας φίλος μου πιανίστας κάποτε στο Παλαιό Φάληρο και όποτε πήγαινα για καμιά πρόβα ένοιωθα όμορφα στην περιοχή. ¨Ήξερα βέβαια ότι τα ενοίκια ήταν τσουχτερά γιατί στην Αθήνα και η θάλασσα και τα αρχαία είναι είδος για λίγους. Οι υπόλοιποι απλά στριμωχνόμαστε στις πολυκατοικίες, σε μπαλκόνια με θέα τη μπουγάδα του γείτονα και κουζίνα που «βλέπει» λεει, στο φωταγωγό. Δηλαδή σε αγωγό φωτός; Κάποιος παίζει με τη γλώσσα και μας κάνει πλάκα.

Πήγα στη σελίδα ΖΩΝΗ Γ και προσπερνάω.Γλυφάδα, Καλλιθέα, Νέα Σμύρνη, νάτο, Παλαιό Φάληρο. Μου τράβηξε την προσοχή μια αγγελία λόγω.σύνταξης. «Ανεξάρτητο διαμέρισμα 85 τμ, με θέα, κήπο, νυχτερινό ρεύμα, πανταχόθεν ελεύθερο». Μου άρεσε αυτό. Καμία πληροφορία για τους χώρους, το ενοίκιο, αλλά αυτό το «πανταχόθεν ελεύθερο» ήχησε στη φαντασία μου σαν σύνθημα.

Συνήθως, σημείωνα με ένα κόκκινο στυλό όλες τις καταχωρήσεις που με ενδιέφεραν και μετά άρχιζα τα τηλέφωνα. ΄Έτσι δεν απογοητευόμουν όταν μου έλεγαν «νοικιάστηκε κυρία μου» για κάποιο διαμέρισμα, γιατί είχα κι άλλα να πάρω. Αυτή τη φορά πήρα αμέσως αυτό το «πανταχόθεν ελεύθερο» να το προλάβω. Τα πανταχόθεν ελεύθερα είναι δύσκολο να τα πετύχεις σε διάθεση αιχμαλωσίας. Πήρα το τηλέφωνο.΄Ένας κύριος με παλιές καλές αξίες στον τόνο της φωνής, μου απάντησε και ήταν πρόθυμος να μιλήσει μαζί μου. Μόλις άρχισα τις ερωτήσεις (λόγω αφηρημάδας σημείωνα από πριν τις βασικές ερωτήσεις που θα έκανα) με έκοψε σχεδόν με παιδικό ενθουσιασμό «πρέπει να το δείτε!». ΄Ένοιωσα σαν να απευθύνεται αποκλειστικά σε μένα, σαν να είχε καταλάβει τις ανάγκες μου, την αισθητική μου, και με καλούσε να αντικρίσω ιδίοις όμασοι, αυτό που έψαχνα τόσον καιρό και δεν έβρισκα.

«Πού ακριβώς στο Παλαιό Φάληρο είναι;» ρώτησα. Και εννοούσα σε σχέση με την Ποσειδώνος, γιατί την περιοχή την ήξερα ελάχιστα. «Είναι σύνορα Παλαιού Φαλήρου και Αμφιθέας. Τη πλατεία Ντάβαρη την ξέρετε;» Ωπ! Παύση. Αυτό δεν μου άρεσε και πολύ. Σαν να κατάλαβε τον δισταγμό μου, με πρόλαβε «είναι πολύ κοντά στην Ποσειδώνος, αλλά θα έρθετε από Αμφιθέας». «Υπάρχει συγκοινωνία προς τα εκεί;» ρώτησα, γιατί αυτοκίνητο δεν είχα.

«Ναι, βεβαίως υπάρχει. Θα πάτε στην πλατεία Κλαυθμώνος και από εκεί θα πάρετε το.» Η ταλαιπωρία δεν με πείραζε και τόσο όσο αυτό το «σύνορα Αμφιθέας», αλλά ξανάφερα με το νου το «πανταχόθεν ελεύθερο» και δώσαμε ραντεβού.

Κατέβηκα στη στάση που μου είχε υποδείξει ο ιδιοκτήτης. Θάλασσα ούτε έβλεπα ούτε μύριζα.

Ψάχνοντας τα νούμερα των σπιτιών και με μια αγωνία παράξενη, το είδα.

΄Ένα τριώροφο κτίριο με τεράστιες βεράντες, κήπο με λουλούδια, θάμνους, δέντρα, αυτόματοι ποτιστές πότιζαν το γρασίδι. Σπίτι. Κανονικό σπίτι.

Ο κύριος με τις παλιές αξίες στη φωνή βγήκε να με συναντήσει. Δεν ήθελα να χάσω χρόνο και ζήτησα να δω το διαμέρισμα. «Ποιό απ τα δύο θέλετε να δείτε πρώτα;»

Δεν ήξερα ότι υπήρχαν δύο. Ξαφνιάστηκα. Πως γίνεται να είναι κάτι «πανταχόθεν ελεύθερο» αφού υπάρχει κι ένα ίδιο; Μου εξήγησε ότι το ένα είναι στο ισόγειο και το άλλο στον δεύτερο όροφο. ¨Άρχισα να καταλαβαίνω. Είναι και τα δύο «πανταχόθεν ελεύθερα» γιατί τα χώριζε κάτι, στην προκειμένη, ο πρώτος όροφος. Ηρέμησα.

Ανεβαίνοντας τις σκάλες για να δούμε του δευτέρου ορόφου μου εξήγησε ότι ενδιάμεσα, στον πρώτο, έμενε εκείνος με την γυναίκα του, ότι τα δύο διαμερίσματα ήταν ακόμα ξενοίκιαστα γιατί δεν τον ενδιέφερε να τα δώσει σε οποιονδήποτε, ότι ήταν συνταξιούχος τελωνιακός, ότι εδώ με τους ενοίκους ήταν μία οικογένεια, και ότι σε μια ώρα ανάγκης κλπ. Αισθάνθηκα σαν υποψήφιος για υιοθεσία και όχι για ενοικιαστής.

Το σπίτι ήταν υπέροχο. Ξύλινα πατώματα, ψηλοτάβανο, παλιά αλλά ευρύχωρη κουζίνα, μάρμαρα, αρχοντικό. ΄Άρχισα να ονειρεύομαι. Εδώ θα έβαζα τον καναπέ εδώ το πιάνο εδώ θα ήταν χώρος εργασίας, ακριβώς μπροστά στη μεγάλη μπροστινή βεράντα. Από εδώ θα αγνάντευα και θα έγραφα τα πιο φευγάτα τραγούδια μου.

Με φωνή που να μην προδίδει ούτε ένα από τα σχέδιά μου ρώτησα «και τι ενοίκιο ζητάτε για αυτό το διαμέρισμα;» «Κοιτάξτε» «Για αυτό το διαμέρισμα δεν μπορώ να δεχτώ λιγότερα από 700 ευρώ.» Σοκαρίστηκα.

¨Ήταν πολύ περισσότερα από όσα υπολόγιζα. ¨Άρχισα να κάνω, αστραπιαία υπολογισμούς. Το σπίτι δεν είχε κοινόχρηστα, άρα μείον αυτά και το τσιγάρο που λέω να κόψω αν τα καταφέρω και. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξα δύο φορητά ηλεκτρικά σώματα. «Ξέρετε το σπίτι δεν έχει θέρμανση, αλλά με δύο ή τρία το πολύ αιρ-κοντίσιον κάνετε άνετα τη δουλειά σας».

Αυτό ήταν. Άκυροι οι υπολογισμοί.

Με κρύα καρδιά δέχτηκα να μου δείξει το άλλο διαμέρισμα στο ισόγειο που ήταν φτηνότερο. Μόλις μπήκα στο χολ κατάλαβα γιατί. ¨Ήταν σαν να μεταφέρθηκα ξαφνικά στον Κολωνό. Ναι μεν η ίδια διαρρύθμιση, αλλά ήθελε επειγόντως βάψιμο , οι πόρτες χτυπημένες, τα πατώματα μωσαϊκό. Φτωχός συγγενής. «Αυτό το δίνω πιο φτηνά γιατί θέλει λίγη φροντίδα». Δεν ρώτησα καν πόσο το έδινε. Δεν μπόρεσα να κρύψω την απογοήτευσή μου ούτε για τα προσχήματα. Πήρα το δρόμο για την στάση του λεωφορείου.

Η απογοήτευση σιγά σιγά άρχισε να γίνεται θυμός. Με εμένα.¨Όχι μόνο γιατί δεν άντεχε η τσέπη μου να νοικιάσω του δευτέρου, αλλά γιατί δεν το είχα καταλάβει ΑΜΕΣΩΣ ότι το επάνω σπίτι ΔΕΝ ΗΤΑΝ το «πανταχόθεν ελεύθερο».

Το πανταχόθεν ελεύθερο ήταν το χτυπημένο, το λιγδιάρικο,το επίγειο, που το χώριζε όχι απλά ένας όροφος από το «επάνω» αλλά ένας ολόκληρος κόσμος , και που απλά χρειαζόταν...λίγη φροντίδα.

Τι μέρα είναι σήμερα? Τρίτη. Αύριο θα πάρω πάλι τη Χρυσή Ευκαιρία.

ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ (3)

Είχα δει μια φορά μία ταινία με τον Νικ Νόλτε που έκανε έναν ζωγράφο που ερωτεύεται μία θαυμάστριά του, και έμενε σε ένα γκαράζ που ήταν και το εργαστήρι του, με τσιμεντένιο πάτωμα, όλα ενιαία, χύμα κατάσταση, και πάνω σε ένα πατάρι είχε το κρεβάτι του. Αυτή η εικόνα με κυνηγούσε για χρόνια, αλλά βέβαια δεν περίμενα να βρω κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Αλλο Νέα Υόρκη κι άλλο Νέα Σμύρνη.Το μόνο που είχα δει να μοιάζει λίγο με το γκαράζ του Νικ Νόλτε ήταν κάτι συνεργεία αυτοκινήτων και κανα δυό φορές που είχα δει να νοικιάζονται ήταν για επαγγελματική στέγη, δηλαδή επισκευές αυτοκινήτων, και ήταν πανάκριβα, χώρια που ήθελαν και ένα σωρό προσαρμογές, μόνωση και τέτοια. ΄Όταν είδα την αγγελία «ενοικιάζεται ενιαίο στούντιο κατάλληλο και για κατοικία» σκίρτησε μέσα μου πάλι αυτό το γκαράζ του Νικ Νόλτε. Ήταν στο Χολαργό. Κοντά έλεγε, στο μετρό. Καλό αυτό.

Τώρα, ο Χολαργός είναι μια ψιλο-αδιάφορη συνοικία εκτός αν έχεις καμιά απ αυτές τις μονοκατοικίες, που σε καλωσορίζουν με την επιγραφή «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΚΥΛΟΣ». Εγώ ούτε σκύλο έχω, ούτε τίποτα για να προστατέψει ο σκύλος. Το ενοίκιο πάντως ήταν πολύ χαμηλό και με έτρωγε η περιέργεια να το δω. Τηλεφώνησα στον ιδιοκτήτη, ήταν ευγενικός αλλά με λίγο.τουπέ. ΄Ε! Στούντιο νοίκιαζε ο άνθρωπος να μην το παινεύεται; Αύριο μου λέει, Κυριακή, στις 4.00. Εντάξει.

Από τη διεύθυνση που μου έδωσε δεν κατάλαβα ακριβώς που ήταν, θα το κοίταζα στο χάρτη. Με έπιασε μια αγωνία. Λες να είναι σε κανένα απομακρυσμένο σημείο, σε κανένα σκοτεινό δρομάκι, να με πιάνει η ψυχή μου το βράδυ που γυρίζω σπίτι; Για να το δίνει τόσο φτηνά και στο Χολαργό κάτι γίνεται. Όπως ήμουνα, μπαίνω στο αυτοκίνητο παίρνω και το χάρτη και λέω «θα το δω απ΄ έξω τουλάχιστον».

Ήταν σε ένα ωραίο στενάκι, στο ισόγειο μιας περιποιημένης πολυκατοικίας πολύ κοντά στη Μεσογείων. Με τα πόδια.

Αμάν! Άρχισα να κάνω σχέδια πάλι. Λες να έχει και κανένα πατάρι για κρεβατοκάμαρα; Η ιδέα να ανεβαίνεις μερικά σκαλάκια για να φτάσεις στο κρεβάτι σου είναι πολύ ελκυστική. Ειδικά όταν γυρίζεις σπίτι με παρέα. Εδώ κολλάει το «με πήγες στα ουράνια.»

Δεν κρατιόμουνα. Μέχρι που έφτασε η «Κυριακή 4.00 μμ.» Κρατούσα μαζί μου και χρήματα για να προλάβω να το καπαρώσω. Βέβαια!!

Εγώ και άλλες 12 κοπέλες!

Φοιτήτριες, φρικάκια, γραφίστριες με τα folio στο χέρι έτοιμες να μπουν και να αρχίσουν να σχεδιάζουν! Μόνο κορίτσια. Ούτε για οντισιόν να είχαμε μαζευτεί. «Είσαστε και εσείς για το σπίτι;» «Ναι» Χαμόγελα με αυτό το ύφος «άτιμη κοινωνία που άλλους τους κατεβάζεις και άλλους τους ανεβάζεις στα τάρταρα!»¨Ήρθε και ο ιδιοκτήτης, τυπικός, «περάστε να το δείτε».Μπήκαμε όλες μαζί, μόλις που χωράγαμε.

Το «στούντιο;» Πατάτα. Ήταν τέρμα στο πίσω μέρος του ισογείου δηλαδή δίπλα στο λεβητοστάσιο, σκοτεινό, με μια ντουζιέρα μικρή, δύο μικρά ντουλαπάκια κάτω απ το νεροχύτη της κουζίνας, πατάρι ούτε κατά διάνοια. Ήταν ενιαίο αλλά...για πυγμαίο.

Καμμία σχέση με Νικ Νόλτε και με Νέα Υόρκυ. Γεια σας κορίτσια, χάρηκα!! Τις άφησα να το διεκδικήσουν με έναν λιγότερο ανταγωνιστή.

Δεν ήθελα να γυρίσω αμέσως σπίτι. Ένοιωσα την ανάγκη να κάνω μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Είχε λιακάδα, κατέβασα τα παράθυρα, φυσούσε αεράκι, βάζω και την κασέτα με τον Pat Metheny , και αποφάσισα να μην αγχωθώ. Μου έμεναν θεωρητικά 2 μέρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας. Είχα μαζί μου τη Χρυσή Ευκαιρία, και λέω, θα πάω να αράξω κάπου στη θάλασσα να την ξανακοιτάξω χαλαρά. Σταματάω σε ένα περίπτερο, παίρνω και μια μπύρα και παρκάρω εκεί κοντά στο Λούνα Παρκ στον ΄Άλιμο. Βολεύομαι πάνω σε κάτι βραχάκια, και αρχίζω να κάνω.αυτοσυγκέντρωση. Σκεφτόμουνα το σπίτι που έψαχνα και μόνο αυτό. Πως το λέει ο Αλχημιστής; Άμα θέλεις κάτι πολύ;.

Τελείως χαλαρή, πέφτει το μάτι μου σε μια αγγελία. Τινάζω το κεφάλι μου, και ξανακοιτάω. Δεν είναι δυνατόν! Πως μου είχε ξεφύγει ΑΥΤΟ;

«Μονοκατοικία 90 τετραγωνικά, μεγάλη αυλή, δέντρα, τζάκι, 400 ευρώ»!!!!

Βγήκα αμέσως από τη νιρβάνα και βουτάω στην τσάντα για το κινητό!

Ωχ!! Το είχα πάρει; Ευτυχώς ναι! Να γιατί χρειάζονται τα κινητά!! Αρχίζω να καλώ το νούμερο, κινητό πρέπει να ήτανε, και μου απαντάει μια κυρία με γλυκιά φωνή σαν άγγελος. «Για το σπίτι σας τηλεφωνώ» της λέω και εγώ σαν άγγελος «πείτε μου, ΝΟΙΚΙΑΣΤΗΚΕ»;;;

« Όχι κορίτσι μου, δεν το νοικιάσαμε ακόμα»

«Καλησπέρα κοπέλα μου, εσένα πώς σε λένε;»

«Γεωργία»

«Εγώ είμαι η Παναγιώτα» μου λέει. «Μίλα μου στον ενικό παιδάκι μου» «Μανούλα μου»!! μου ήρθε να της πω και να την αγκαλιάσω!

«Τι δουλειά κάνεις παιδί μου, συγγνώμη κιόλα αλλά μην είσαι τίποτα δικηγόρος ή δημοσιογράφος;» «ΟΧΙ, ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Μουσικός είμαι»

«Ααα!! Μουσικός. Ο παππούς μου έπαιζε βιολί και όλα τα παιδιά μου παίζουνε παραδοσιακά όργανα»

«Θα φτιάξουμε ορχήστρα»!! μου ήρθε να της πω.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΡΘΩ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ»

«Να έρθεις παιδί μου όποτε θέλεις, εμείς εδώ είμαστε, μόνο που έχουνε βγάλει απαγορευτικό για σήμερα.. από αύριο λένε όμως θα στρώσει ο καιρός»..

Ποιος καιρός; Τι απαγορευτικό; Ποιος το απαγορεύει;

Κι έτσι όπως φύσαγε το αεράκι στον Άλιμο και μου γύριζε κρυφά τις σελίδες βλέπω στο πάνω μέρος της σελίδας. «ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ. ΕΠΑΡΧΙΑ»

Είχα πάρει Μυτιλήνη.